Andri en Danette Nieuwoudt

Experienc! India

2009-08-14T11:38:00.002+02:00

Vir iemand wat die eerste 52 jaar van sy lewe in Afrika gewoon het , was die ervaar van India onverwags- ek was voorbereid op die derde wereld, maar het rerig nie so’n variasie van die derde wereld verwag nie! Geen vooraf voorbereiding kan mens staal teen dit wat daar wag nie.
Die besoek is gereel deur die Rubi Hall kliniek in Pune- ek was deel van ’n groep van 6 ginekologiese chirurge wat aan ’n vooraf bespreking van sy vak en dan ’n dag gewei aan operasies wat hy moes lei voor ’n gehoor van ongeveer 200 Indiese kollegas. Pune is ’n stad wat anderkant ’n bergreeks van Mumbai is- om daar te kom vlieg mens na Mumbai en gaan dan met die (enigste in India blykbaar) expressway oor die berg na Pune. Dit is altans die teorie. In die praktyk is dit egter ’n heel ander verhaal, en dis die verhaal wat ek wil vertel.
Die vlug na Mumbai was eerste werelds en goed. Die aankoms in Mumbai was om tienuur die aand- die datum was 30 April, dus voorjaar hier, somer daar. Die uitstap uit die lughawe was die binnekoms van totale chaos. Mense , mense en nogmaals mense- orals waar jy kyk. Iewers in die bondel het my beloofde “driver” met ’n plakaat met “Nieuwoudt”- nogal reggespel –op gestaan. Met haas is ek in die taxi in gehelp, gelukkig soos dit later sal blyk op die voorste sitplek.
Die rit ( onthou dis 11 uur in die aand) deur Mumbai was ’n rit deur wat ons in Suid Afrika, plakkerskampe noem- die Nederlandse woord ontwyk my, maar ek dink nie hier in Europa is soortgelyke wonings nie. Die mense moet in skofte slaap op die plekke in die hutte waarin hulle slaap, want die strate was om middernag vol- selfs Koopavond in Terneuzen maal 5 kom nie nagenoeg aan hierdie hoeveelheid drukte nie! Na ’n uur se getoeter (agter op die vragmotors staan “please horn, thank you please”) van die driver het ons uit Mumbai se nagverkeer geneem op die 3 baan Express way- binne in ’n ander wereld van chaos.
Die baan keuse van die bestuurders bestaan nie- elk ry waar hy wil. Elk blaas sy auto se toeter om ’n weg te baan. En dit bult op en bult af vir 3 uur lank. Vragmotors staan in die middel van die weg- gewoonlik skuis- geparkeer- waarskynlik het dit gebreek- en die verkeer moet sy eie weg rondom dit vind, byna soos die water in ’n rivierstroom sy weg vind rondom rotse in die rivier. Ek het vooraf beplan om bietjie te slaap op die rit na Pune: die adrenalien in my are het my egter wakker gehou , daar op die voorste sitplek waar ek al klouend aan die deurknop van die deur gesit het. Elke wan en dan het die driver gestop, rondom die wit auto van onbekende bron en jaar, gestap en teen die wile geskop. Die bedoeling hiervan het ek liewers nie gevra nie.
Om 3 uur die ogend het ons by die hotel ge-arriveer: onvoorspelbaar in watter soort sosio-ekonomiese buurt dit was. Plakkerkampe buite, besige straat voor die deur en veiligheidswagte orals. Met die binnekoms in die hotel stap mens in die mees luksieuse omgewing waaraan jy kan dink- 5 sterre staan buite, maar waarskynlik sal 6 sterre meer akuraat wees. Koloniale rykdom straal van orals- gelukkig het ek, of ZorgSaam, nie hiervoor betaal nie, maar my gashere. Dit sal ook my veilige hawe wees vir die volgende 4 dae. My gasheer het my die volgende dag om 10 uur kom haal, ’n getoeter rondreis deur Pune se sentrum – en ook chaos- geneem. Die aand het ons met die ander hoofgaste Indies ge-eet in ’n eerste wereldse omgewing, met die derde wereld net die stoep af.
Die seminaar en chirurgiese workshop het goed afgeloop- die enigste was dat ek as “professor Nieuwoudt” aangespreek was. Dit het nie gehelp dat ek hulle daarop gedui het dat my ma dit graag sou wou hoor, maar ek is maar net ’n gewone arts uit Terneuzen- word nie altyd eers as dokter daar aangespreek nie- is. Het hulle toe maar laat begaan en die oomblik geniet. Ek en dr Farnsworth van Australia was die enigste buitelanders wat deel was van die “faculty” en ons is met groot seremonie ingesweer en het selfs kerse moes aansteek vir die Indiese gode wat die seminaar/workshop moes beskerm. Moet herken dit doen die ego goed om so in die sonnetjie gesit te word!
In die Rubi Hall kliniek en operasie kamers was dit interessant om op te let hoe die derde en eerste wereld hulself afgewissel het: die gebou was nuut, die aparaat so modern soos wat jy kan kry, maar die operasie tafels het egter nog uit die sestiger jare van die vorige eeu gekom- werk nog met slingers. Ook het almal “slip-ons” soos wat ons in SA strand toe gedra het aan as enigste voet tooisels in die operasie kamers. Uiteraard was die organisasie rondom die operasie ook nie altyd soos wat ek my mensies hier in De Honte geleer het nie- as jy ’n instrument vra kry jy ’n instrument, nou nie noodwendig wat jy gevra het nie, maar wel iets. Die verpleeg personeel is geweldig onderdanig, die gesags struktuur is geweldig en mens kom gou agter wie die baas is en wat hy vra gebeur- ook nou nie soos dit in De Honte altyd gaan nie!
Die rit oor die berg terug was die vorige nagmerrie in reverse- die slag in daglig en met vooraf beter sielkundige voorbereiding. So al skoppende aan die wiele, en selfs ’n plas stop teen ’n boomstam (van die driver- ek was te bang om uit te klim, netnou word ek agtergelaat) is ek midde in die laatmiddag verkeer van Mumbai om 4 uur die middag op die lughawe stoep afgelaai. Die driver was haastig terug voordat die verkeer te erg raak- indien dit ooit moontlik is! Die ondervinding en die tydsverdryf aksie wat ek moes doen – my vlug was eers om 3 uur die volgende ogend terug na Brussel- is ’n verhaal vir ’n later geleentheid.
In ’n kort 4 dae het ek India experience. Of ek weet of ek dit weer sal wil doen, weet ek nie, miskien wel. Wat ek egter dankbaar voor is, is dat ek Danette nie saam geneem het nie- sy sou nie weer terug oor daardie berg wou ry nie- anders was ek haar kwyt.

2007-06-10T14:40:00.000+02:00

Cancun,Mexico
10 Junie 2007
Was byna gister op poepolsevlakte: met ons kaartjies waarmee ons via Atlanta sou gaan het osn aangeneem jy bly maar (soos alle ander plekke in die wereld) in die deurgaan zone van die lughawe, maar die Janks doen dinge blykbaar anders- daar moet jy deur immigrasie gaan en weer herinkom na die internationale gebied……..dus poepol en sy pel kom vrolik by die Swart meneer van die immigration etc met sy revolwer in die sak, sy belangrikke Swart uniform aan en sy belangrikke Swart gesig: where is jour visa? O fok, agge aai…in goede engels probeer eers Danette ( die staan met die pampiere) , toe ek toe weer Danette ( meneer stel haar aan as spreekbuis) en mens dink hy grap, maar o wee..nee.
Begelei, darem nie met voetboeien nie- hiervoor is ons maar dankbaar( teen die tyd weet jy nie wat nou nie), na ’n kamertjie waar die verskriklikste skurke sit wat wou inglip in die US of A. Hier het ons 3 uur gesit en wag en word geroep, om weer te gaan sit en wag. Danette se blaas word natuurlik later vol en moet plas, met die grootste moeite is sy daar uit en na angsvolle halfuur se alleen wag kom sy terug met minder trane in die oe, maar ons wag nog---- die een meneer meer belangrik as die ander met meer wapens op die sy ens as die vorige.
Om te stry en te se “ maar we are passing only thru” help nie, ons het geen visum om in te kokm in die states nie en alle papiere wat wys ons pass net thru beteken niks. Toe ’n Hollander wat as jongeling ( hy is in 1956 gebore!)dagga of iets verskrikliks gedoen het , en wie se suster in 1976 sy exvrou ( weet nou nie of dit andersom is nie) paspoorte van mekaar gebruik het.. en ander ou sonnes gedoen het, angese word hy word in “holding facilities”aangehou tot hulle hom op die eerste vliegtuig ( in voetboeie begeleid tot op sy sitplek daar) gaan terugstuur Amsterdam toe—begin Danette visioene kry waar ons vanaand gaan slaap en hoe ons by die huis gaan kom …..
Laat ek maar se ons het 500 dollars betaal vir ’n visa wyver of so iets wat ons toelaat om te hol na die vliegtuig wat gelukkig laat was, en nou sit ons hier vieruur in die oggend, uitgeslaap en dis donker, en warm en die hotel is te grand vir ons en die ding wat ek gisteraand 11 uur met aankoms hier gaan eet het( in my kop was dit toe al 5 uur in die oggend) in my keel vasgehak as ’n sooibrand van buite die wereld. En ons moet nog terug- ons kaartjie wil dat ons oor Cincinatti ( ook in die US of A waar ook menere mer swartuniforms en wapens op die sye is) en ons het nog steeds nie visums om in die wonderland en uitkoms vir die teriristiese bedreiging van die wereld te mag ingaan nie….
Ek moet se ek was maar bly ma ( dis Alna v/d M vir die wat nie weet nie) het nie saam met ons op die koffertjies in die kantoortjie vir 3 uur gesit en wag vir niks nie: dan het sy kwaad geword , die Swart meneer geslaan met die handsak en het ons almal ook holding facility toe getrek en terug Amsterdam toe.

Hotel: FiestaAmericana Coral Beach Cancun
Tel: +529988813200 Room 468 vra vir poelpol en sy pel

My Ma: Annie Nieuwoudt 24 Julie 1920 - 10 mei 2007

2007-05-07T17:45:00.001+02:00

Dit is met diep hartseer wat ons afskeid neem van my ma, Annie Nieuwoudt. Sy het so lank deel van ons lewens gewees, nee, sy was en sal altyd deel wees van ons lewens. Haar sal ons altyd by ons he, al is die mens Annie Nieuwoudt nie meer daar nie, is die gees lewend.
Ek herken haar in my, ek het haar in my. Sonder dit is ek nie, sal ek nie wees nie en hoort ek nie hier nie. Wat ek is en wat ek sal word is as gevolg van haar: my lewe is die nalatenskap aan haar en daarom bestaan ek.

" Ek sal nie by ma se begrafnis wees nie, maar soos ek daardie laaste aand aan ma gese het: ek is mos altyd by ma gewees! Rus in vrede: ma verdien dit"

ouma by Frans se troue op 3 maart 2007, 'n kort laaste uittog voor die beroerte haar eers afgetrek het en toe vernietig het: nie vir altyd nie.

Durbuy : Die Belgiese Ardenne Desember 2006

2006-12-10T16:59:00.000+01:00

Franse Vlaanderen

2006-10-30T20:11:00.000+01:00

die kreek

2006-10-15T19:42:00.000+02:00

IerlandJunie 2006

2006-07-13T21:04:00.000+02:00

Vir `n soveeljare ge-isoleerde siel uit Afrika was Ierland en die Iere iets soos `n oorlog met die engelse, dronkenskap en grappies waar hulle altyd as die dom een na vore gekom het. O ja, hulle woon op `n eiland iewers langs die grootste Brittanje en het `n mislukte aartappel oes gehad en hongersnood- tot so ´n mate dat daar meer die eiland verlaat het ( om `n land ver weg te help skep wat vandag Amerika genoem word en daarom praat die amerikaners vandag nog soos die Iere) as wat agtergebly het.

Wonder of dit ook ons voorland gaan wees- meer buite SA as daar binne.

Dit het `n van der Merwe se kuier uit SA gekos om my na die groen eiland te laat gaan. Hier het ek `n ander Ierland ontdek / gekry.

´n Mooi land. `n Land vol warm vriendelike mense, ´n land met stukkend kerke, maar tog bewaarde murasies, ´n land met fantastiese kroege en Guiness bier en whiskey ( weet jy dat ierse whiskey drie keer " refined" word, skotse whiskey twee keer en amerikaanse - tipies amerikaans)-net een keer?)

Moenie dink jy kan Ierland in een week of twee weke doen nie - moenie eers ´n tyd sit aan jou kuier daar nie. Jy gaan terugkom, en jouself belowe jy gaan weer terugkom. Mens moet net. Weer gaan.

Daar is soveel wonderlike dinge aan Ierland dat ek net enkel woorde aan sommiges kan gee en dan nie eens die helfde noem / onthou nie. Jy`s bewus van hul liefde vir rugby, sport in die algemeen. So lief dat hulle hul eie tipe rugby speel - met `n ronde bal! Hul eie tipe hokkie en selfs hul eie soort " games"- die Galic games: met alle tipe dinge op die agenda. Net verspoeg is nie daar nie.

Die musiek, die blou oge, die groen en groen. Die reen het weggebly, maar selfs as dit gereen het sou dit nie saak maak nie. Die hawedorpies. Die poging tot toerisme en die afwesigheid van toerisme. Die baie smal verdwaalpadjies. Irish stew. Irish koffie.

Dublin. Poekie wat die laaste naweek met hom pa en ma kom kuier het.

Kom ek laat die foto`s praat.

Guiness please!

Nog altyd oupa se nommer een!

As jy Ierland in net `n week wil ervaar eindig jy as `n ou moeg man!

Winter in Zeeuws-Vlaanderen

2006-02-07T19:45:00.000+01:00

Dis nou die vierde winter wat ons hier deurmaak en daarom kan mens jou seker so versigtig versigtig wysmaak dat jy jouself, om nederlands te gebruik, een expert noem op die onderwerp!
Vir die wat die noordelike halfrond se winters nie ken nie: daar is verskeie vorme wat die winters inneem.

die hospitaal op nuwejaarsoggend 2006

Dit is sneeu ( wat 'n rare verskynsel in Zeeuws-Vlaanderen is, en as dit gebeur is die vsneeuval lig en oor 'n dag en dan sit dit as dit goed gaan , vir 'n week op die grond en is dan weer weg: iets wat hier glimlagte ontlok soos die donderweer dit in die binneland van SA ontlok: die gemors van langdurige sneeu op die grond en die gemors van smeltende sneeu- meer modder- ken ons nie hier nie), dan is daar Jisweer ( dis sonskyndae met temperature wat nie bo vriespunt kom nie en baie koue nagte: as dit 3 dae namekaar gebeur is al wat water gevries en kan mense skaats op alle wateroppervlaktes- dis die weer wat almal van hou- hier ook maar 'n rare verskynsel), maar die wintersweer waarvan niemand hou nie is die Grijsweer.( hiervan baie: zagteweer met temperature wat in die omgewing van 2-5 grade oordag wissel en met bewolkte, soms reenweer: als is grys en nat en koud, veral as die windwaai. Maak nie saak uit watter rigting nie: vanaf die noorde kom dit uit Siberie, van die weste vanaf die Noordsee en van die binneland vanaf Duitsland, en niks goed kan van daai kant kom nie!) Grijsweer is die ongewildste, maar ook die algemeenste: dis net vrekkoud en mislik. Gelukkig help warmjasse en warmhuise!

die arme ganse op ons vijfer: ook maar die luigatte wat nie na warmer weer wou vlieg!

Vanjaar het ons op Oud-Nieuw (oujaarsaand) sneeu gehad: heerlik om hier te wees. Ons het aan die einde van januari misweer gehad wat so koud was dat die mis behoorlik gevries het in die lug en dit het as fyn yskristalletjies orals op die bome en grond gaan sit: "fijne sneeuw"genoem: pragtige beelde was so geskep. Tussen in het ons net grijsweer gehad.

Maar die winter is nog nie verby nie. Verledejaar het dit op 27 februari gesneeu!

misweer

sneeuweer

verijsde mis

skip in op die Terneuzen-Gent kanaal

Drenthe met ouma en die Malherbes

2005-09-06T19:36:00.000+02:00

Waar is Drenthe en wat sal mens nou daar gaan soek? Dis `n vraag wat jy net kan antwoord as jy daar was.
Gaan staan voor `n kaart van Nederland en bekyk dit goed. Aan die bodeel van die landje, aan die boonste derde van die land, na die binneland toe, is daar in die middel `n streek wat vasgevang is tussen bome van alle kante.

Daar is stede in , maar dis nie die bekende en beroemde of berugte stede van Nederland nie, dis stede met name soos Hoogeveen, Meppel,en Assen.

Nie een veel van `n besoek werd nie: as jy na Drenthe gaan , gaan jy na die platteland. Jy klim in jou kar en jy ry tussen klein dorpies rond met name soos Ruinen, Dwingeloo, Havelte, Westerbork, Exloo, Gieten Gees en Anloo, om`n paar te noem.

Jy kyk langs die pad vir stapels klippers wat eintlik grafte is of was van 5000 jaar gelede;

jy beland toevallig in Westerbork in `n gebied waar daar eers `n versamelpunt van jode was wat uit Duitsland gevlug het voor Hitler uit en dan weer lekker bymekaar gemaak is vir die invallende duitsers om Hollandse jode by te voeg en almal terug te stuur na Auswits en ander onwettige plekke.

Jy ry in die platteland rond en sien geen dyke of polders of ver in jou toekoms in soos in Zeeuws Vlaanderen nie, maar bosse en bome wat nie in rytjies geplant is so 10 tree van mekaar af soos in Zeeuws Vlaanderen nie.

Jy sien pers heide lande op pers heide lande.

Jy verwonder jou aan die drenthse plaashuis met sy unieke bousteil en kom agter dat alle "moderne" huise op die steil gebou is, met ´n dwars huisie vooraan en agter `n langskuur wat nie meer skuur is nie.

Jy klim uit in Dwingeloo en verkyk jou aan die pragtige tuine en huise en snuffel in al wat `n toeristiese winkeltjie rond. Dan gaan jy terug na die Malherbes in Ruinen en braai vleis in die koue en regen en gesels oor al wat `n intelegente ding is.

Dan ry jy sondag terug dwarsoor Nederland in 3 uur na die puntjie wat Zeeuws Vlaanderen heet aan die annerkant van die Westerschelde.

Dan was jy in Drenthe. Met ouma Roline.

Van Butch vroue en Knyphol mannetjies

2005-08-16T19:57:00.000+02:00

wagtend op `n pizza - in Italie!

Die beplanning het heelwat tyd in beslag geneem: Frans kom kuier en ons wil hom graag na `n deel van Europa neem waar hy nog nie was nie . Dit het begin met RCA en geeindig met die vind van `n ferienwohnung in die Ammergaugebirge (Beierse Alpe) naby Oberammergau (met `n Hollandse zaak, genoemd met die tacky naam “ Happy Home”- heelwat meer proffesioneel as wat die naam sou voorspel!). Dis eers toe dat ek ( na alreeds die plek gebespreek en gebetaal is!) agterkom dat ons 830 km met die ou rooi Volvotjie moet ry.
Met Frans opgetel in Saventum lughawe (Brussel) is die langpad aangepak Bad Kohlgrub toe. Eerste mikpunt was Weinheim, so `n 20 km noord van Heidelberg: eerste mikpunt bereik – met `n moegman en sy hond op die agtersitplek. Danette bestuur en ek navigeer: “ jy probeer saam met die duitsers jaag en sal ons verongeluk , ens” . Verras met die blindelingse keuse van `n hotel gewees ( internet gesoek en gevind op die goedpryslangs- 84 euro vir ons drie en die hond).
Die tweede dag se ryery was heelwat lekkerder met almal lekker uitgerus en die oplugting van `n 2 uur rondloop in Heidelberg. Tot op Karlsruhe was dit maar punt in die wind ry op die outobahn se 3 bane ( Goddank vir die midelbaan waar die gewone mense ry teen so 120 km, met regs van jou lorries en hollanders teen so 80 km per uur en links van jou maniake in BMW`s teen so 150 km per uur! Die manne ry soos een wat iets iewers vergeet het), daarna reg teen die sonnetjie in rigting Stuttgart. Soos ons gevorder het en die dorpe/stede se name meer met `n “heim” agtervoegsel eindig ( daar is selfs `n Heimheim!), het die omgewing meer bulterig en mooier geword.
Terwyl ek op die outobaan onderwerp is wil ek een en andere kwytraak. In die linkerbaan is altyd `n duitser wie se gat jeuk en in die regterbaan een wie nie sy gat in rat kan kry nie. Die moeilikheid is as daar net twee bane is- jy bly in die verkeerde baan, byna soos op die N2 tussen Somerset-Wes en Kaapstad, die enigste verskil is dat daar nie duitsers in die kar sit nie, maar in die een baan `n juppie en in die ander baan `n tipiese afrika-ryer. Wat die netto-effek op die duitse outobaan is , is dat elke nou en dan alles tot stilstand kom. Die vader weet waarom. Geen verwagte ongeluk of padblokkade. Een oomblik staan als en almal stil en die volgende oomblik is dit weer voet in die hoek. Dan wonder mens of al die geen spoedbeperkings storie in Duitsland enige waarde het.

Toe die heimname opraak het net Ulm nog oorgebly ( die agtervoegsels het nou “au” begin word) en daar draai die rooi Volvo suid rigting Kempten, en kom kort daarna aan in Bad Kohlgrub. `n Duitse skiddorpie wat in die somer probeer om `n paar toeriste te melk. Lekker stil (net een internet kaffee wat om 3 uur middags oopmaak en die dorp plus Frans se emails hanteer) en sentraal gelee vir die ryery wat gaan kom. Die "bad" beteken nie sleg nie, maar staan vir bad, soos in modderbad.

Van hier al die gewone toeristiese dinge op sy Nederlandse manier gedoen:, die naaste Aldi`s (of Lidl´s) soek vir aanvulling van voorade, broodrolletjies soggens by die lokale bakker koop: kaas van die huis op die toebroodjie sit en elke dag jou botterhammetje saamvat vir die tussendoortjes. Sappe van Aldi`s inpak vir voginame ens. So het ons rondgery: uiteraard moes ons eerste na Oberammergau, al is die passiespele eers oor 5 jaar; en toe na die pragtige hoogtepunt ( ongelukkig was hoogtepunt al die tweede dag weens die sonnige weer wat toe al daar was), die sogenaamde Königsschlösser: Schloss Hohenschwangau en Neuschwanstein ( en later die ander deur ons ondekte oorblyfsels van die mal koning , Ludwig 11, wat tans die toeriste in die beierse alpe vermaak: Linderhof kasteel en Herrenchiemsee).
Dis veral die Schloss Neuschwanstein wat mens laat reggop sit. Gebou deur die jeugdige koning Ludwig 11 in 1869 – hy het slegs 170 dae daar gebly tot hy mal verklaar is, van sy troon verwyder is (deur 'n heer met die naam Bismark) en 3 dae later verdrink het ( onder duistere omstandighede saam met sy persoonlike lyfarts….). Hy was ook homoseksueel. Al hierdie heerlike dekadente toeristiese attraksies maak alleen natuurlik `n besoek hier die moeite werd.

Die Streek:

Staan jy voor die kaart van Duitsland , dan is die onderste grens van Duitsland, eers met Switserland in die weste en dan Oostenryk tot op sy oosgrens, die deel wat ek wil uitwys. Op hierdie grens loop die sogenaamde Deustche Alpenstrasse ( of die “ German Alpine road” - Bayern). Vier streke kan rofweg identifiseer word. Van wes na oos is dit eers die Allgäu, dan die Ammergau, met die Meer streek en die boonste Isar vallei en aan die oosgrens is die Sudelfeld en die Chiemgau berge.
Ek het so `n paar jaar gelede die pragtige Allgäu vanuit Oberstaufen bereis en vanjaar was dit die Ammergau se beurt. Hierdie streek strek vanaf Füssen (met sy Königsschlosser von Hohenschwangau und Neuschwanstein- die sogenaamde “Royal Castles of Bavaria” ) tot by Garmisch- Partenkirchen, digby die vir my meer bekende Uberammergau. Naby laasgenoemde word die woonplek van die jong Ludwig 11 gevind, Schloss Linderhof. Hierdie mal mannetjie se spore is orals tevind en heerlike toerisme kuierplekke: geld wat hy in sy geestes versteurdheid verkwis het word vandag in euro´s teruggevind. Enige besoeker aan die streek wat hom as `n tema neem kan homself dae lank vermaak.
Met die skidorp Bad Kohlgrup (die slag sonder sneeu en ski) as basis het ons daagliks op en neer gery en die vele dorpe en bergpaaie van die omgewing bekyk. Daar is eendag selfs deur die breedte van Oostenryk via Insbruck na Italiё gery om daar vir die plesier `n Italiaanse pizza te eet!

Die Omgewing:

Dorp op dorp met geverfde mure, groen velde en heuwels waaroor jy enige tyd vir Julie Andrews verwag wat sing the hile are alive. Berge soos ons nie in Holland het nie en lekker wandelpaaie waarop ons net eendag kon loop weens die regen en nogmaals regen.

Die mense:

Duitsers bly duitsers, maak nie saak of hy by die huis is en of hy weg van sy huis is: dit was Frans wat opgemerk het dat die klomp vir hom so verkeerd om is. Die manne lyk soos vroue en die vroue gedra en loop soos manne bakarm- `n regte groep van knyphol mannetjies ( my woord) en butch vroue( Frans se beskrywing)! Wat egter opvallend van die klomp in beiere was is dat hulle hier nog opdress in Leerbroeke en geborduurde onderhempies en die anti`s dra sulke snaakse rokke wat ek nie beskryf kan kry nie: stel jou voor ons mense sal opstraat verskyn in voortrekker klere. Geen een kan engels praat nie en as jy nie duits verstaan nie word jy ignoreer- afrikaans help soms wel.

Ek laat die foto´s hul eie verhaal vertel:

Die Ammergau gebirgtes met Oberammergau in die middel

Die pad daarnatoe het by Heidelberg verbygeloop - toevallig?

Die Neckar

Bad Kohlgrup

Oberammergau

the hills come alive

Wat word daai swartbier genoem?

Frans moet raadgee oor tafeldoek kopery

Kochelsee

Hohenswangau

Mittenwald op die Oostenrykse grens

En dan Neuschwanstein: gebou deur Ludwig, bewoon deur Lugwig vir slegs 170 dae!

En laaste: Linderhof - darem langer deur Ludwig bewoon.

Venesie 2005

2005-08-15T21:17:00.000+02:00

Soos gewoonlik is ons twee ou's natuurlik ure voor die tyd oppad na Charleroi gewees en ook maar goed. donnerweer het chaos op die Belgiese paaie veroorsaak en ons was gelukkig om net voor die groot donnerstorms aan te kon kom op Charleroi ( "Brussel Suid Lughawe"- 'n hele 80 km annerkant Brussel!): 'n hele 5 uur te vroeg.
Die donnerweer was so erg dat een vlug na Rome gekanselleer is, en benoud het ons gewag op ons vliegtuig om te land. Die wat nog nie in Raynair gevlieg het nie: die vliegtuig land, almal word haastig afgelaai, die vliegtuig word dadelik weer volgelaai, ref so 'n paar keer en daar gaat ons!
Met die landslag was daar erge reen, met die inlaai slag was daar erge reen en met die opstyg weer erge reen. Danette, die liewe mens, is skytbang vir vliegtuig ry. Vir die volgende uur en 'n half moes ek my gedra. Waar sy eers bang was die vliegtuig kom nie, daarna bang was ons styg nie op nie, was sy nou bang ons gaan nooit land nie: veral toe ons byna by Venesie was en die man agter die stuur kondig aan dat ons bietjie rondgaan draai want dis nou te gevaarlik om te land. Vir 'n uurlank, plus sy halfuurtjie by, het ons geskud en gestyg en geval.....
Was nogal bly om die van der Merwes te sien. Toe eers agtergekom ons het op Treviso geland: 'n hele twee uur padlangs van ons Hotel en sonder Hennie se vooraf huiswerk ( OK ma het ook gehelp) sou ons nooit met die bus op, bus af, bus op en wag en busaf en weer wag en toe busop en af in Isolo gekom het nie: kort na middernag. Ma holstraat af(om eetplek te soek), ons hol hotel ( en plasplektoe) en sit toe aan by 'n dikbek italjaner kelner wat wou huistoe endeur sy baas aangese is om vir die base kos, of pizza's ) te maak- hulle kom van ver af. Met die sitslag eers het dit opgehou reen.
So is ons toe aangekomen.

Die volgende dag is ons straat af in Isolo om te shopping ( skoene en leer), later gaan swem in die lekker warm water- sonder haaie, maar met hier en daar topliss ( Hennie praat van Trixies met hangtieties- die meeste was maar oud en hangerig) vroue- en gerus vir die groot Venesie besoek die volgende dag.

Uiteraard het dit weer gereen en uiteraard het ons vergeet om sambrele of reenjasse saam te vat. Nat nat busgery, op en af en weer op en af en toe ferrie tot in Venesie.

Hoe beskryf mens die plek?
Ons was daar in 1976: 'n jong mannetjie met sy vrou en sy skoonpa en sy skoonma en sy swaer. Die water het gestink, die plek was besig om in die water weg te sak, die geld was min, dit was vrek warm en ons het in die ou stad geslaap. Kan net onthou dat dit mooi was, dat ons byna te laat op die vliegveld aangekom het want die taxiboot se propeller het in seegras vasgesit, en natuurlik onthou mens maar soos dit op die skyfies was wat mens toe geneem het.

Laat ek byna volstaan met: heeltemal anners die keer. Meeste van die kleinkanaaltjies is toegegooi met sand en messelklip bo-op, sodat mens heerlik beroof kan word deur al wat 'n klein winkelstraatjie is.
Gangetjie op gangetjie van enerste winkeltjies wat enerste toeriste goedjies verkoop: ek en veral Danette is gek na die tipe plekke!

Rondgeloop , eers in die reen, toe met bloutenduursteaangekoopte reenjasse, en later kaalarm toe die reenstop en die son uitkom en dit warm begin word.

Danette het haar gebruiklike horlosie ( "egte murano, of so iets glas!") gekoop en onner die blad gebere en weer geloop en kyk. Later geeet: natuurlik pizza en pasta en verwonder aan n klomp wat of in of uit getrek het vanaf 'n 5de verdieping van een van die huise wat oud is maar nie bouvallig nie.

Uiteaard is ons uitgelok om op een van die gondolas te ry, wat ons nie gedoen het nie: die man het my afrikaans verstaan toe ek se eklaatmynierobnie en ons toe uitgelos.

Selfs die vogel wat op Hennie geskyt het van bo toe ma gekoop het, kon die man se romantiese geaardheid blus nie! Hy vee toe maar net af en se sies!

Nou ja, na 'n dag se kyk en rondloop is ons huis toe: die res van die kuier het bestaan dat ek en Henrik soggens met die hotel se fietse die plek (gelukkig is Isolo so plat soos Nederland) ontdek het. So verdwaal verdwaal kon ons darem laat oggend ons ontbytplek kry: en nie skuldig voel oor gisteraand se Pizza(ek) of pasta (Hennie) nie!

Sondag vroeguit gewees en busop, busaf, wag en busop, en busaf tot in Treviso en op Ryanair na Charleroi. Die belangrikste van hierdie rit was dat ons 'n bus net vir onsself gehad het die laaste end na die lughawe en dat daar geen donnerweer oppad terug was nie (anders het Danette nou nog in Isolo of Venesie of Italie gesit)

Met 'n ekstra kilo of twee om die ribbes het ons ( met die van der Merwes) in Terneuzen aangeland.

Nieuwoudt nuus

2005-06-14T06:30:00.000+02:00

Op die 14de september het ou mannie die vlak van versletenheid bereik dat hy toe maar uitgesit moes word. Die sondaar was deel van ons lewe vir 14 jaar.
Ons groet hom en se dankie, al weet mens nie aldag waarvoor nie!

Nadat sy vir mannie grootgemaak het en hom oorleef het, was dit ou Bok se deel om ons te troos nadat hy weg is. Ongelukkig het die versletenheid van die lewe haar ook ingehaal en moes ons haar uitsit die 7de maart 2006. Sy was blind, doof en tog nog steeds getrou. Toe die ou hartjie nie meer kon nie was daar egter geen rede om haar nog te laat ly nie. Totsiens Bok, Flo-Jo, Babatjie. Ons mis jou baie.